Generator kodów QR

Od pustego formularza do pliku do druku

1. 1

   Powiedz, co ma robić kod

   Typ decyduje o formacie zapisanym we wzorze i dlatego jest pierwszy. Numer telefonu staje się tel:+48…, sieć staje się ciągiem WIFI:, kontakt staje się vCard. Ten jeden wybór to różnica między telefonem, który działa, a telefonem, który pokazuje ścianę tekstu.

2. 2

   Wypełnij to, o co prosi

   Większość typów pyta tylko o jedną rzecz. Wi-Fi chce nazwy sieci, hasła i zabezpieczenia; wizytówka chce imienia, numeru i e-maila. Adres strony bez https:// dostanie je od nas, bo bez schematu telefon traktuje wiersz jak zwykły tekst.

3. 3

   Zaprojektuj z umiarem

   Kolor wzoru i tła, kształt punktu, narożniki i logo w środku. Jeśli kontrast spadnie poniżej tego, co znosi papier, pojawi się ostrzeżenie; z logo korekcja błędów wchodzi na najwyższy poziom, żeby zakryte moduły dały się odtworzyć.

4. 4

   Pobierz po odczycie zwrotnym

   Każdy kod jest dekodowany z narysowanego obrazu i porównywany z tym, co wpisałeś, zanim przycisk pobierania cokolwiek zrobi. Kodu, którego nie da się odczytać zwrotnie, lepiej szukać przed tysiącem odbitek niż po.

Osiem bezpłatnych typów i do czego naprawdę służą

Lista jest krótka z rozmysłem. To formaty, na które telefon może zareagować bez pośrednika.

• Link

  Dowolny adres strony: karta produktu, formularz rezerwacji, strona opinii, udostępniony album. Najbardziej elastyczny wybór, bo to, co leży na drugim końcu, można wymienić bez nowego kodu.

• Wi-Fi

  Nazwa sieci, hasło i zabezpieczenie. Telefon proponuje połączenie, więc nikt nie dyktuje dwudziestoznakowego hasła przez całą salę.

• Wizytówka

  vCard z imieniem, telefonem, e-mailem i firmą. Jedno skanowanie zapisuje ją w kontaktach, co bije każdy numer przepisywany ręcznie.

• Tekst, e-mail, SMS i telefon

  Słowo na etykiecie, gotowo zaadresowany e-mail, wiadomość z odbiorcą i treścią, albo numer, który rozpoczyna połączenie. Małe formaty — i te, o których nikt nie pamięta.

• Profil w social mediach

  Skrót do Instagrama, LinkedIn, Facebooka, Snapchata, YouTube, TikToka, Spotify, WhatsAppa albo Map Google, zapisany jako adres, który otwiera aplikację, a nie widok w przeglądarce.

Dlaczego to dzieje się w karcie, a nie na serwerze

Kodowanie to liczenie. Wzór jest funkcją matematyczną ciągu znaków, który nosi, a przeglądarka wykonuje to działanie bez trudu. Nie ma więc powodu, żeby twoje hasło do Wi-Fi albo numer twojej klientki najpierw jechały na czyjś obcy komputer.

Wynikają z tego dwie rzeczy, i to one sprawiają, że bezpłatny poziom może być uczciwy. Nic nie jest zapisywane, więc nie istnieje żadna baza tego, co ludzie zakodowali. A gotowy kod nic nas potem nie kosztuje, więc nie ma limitu do pilnowania, nie ma pułapu skanowań i nie ma daty końcowej, z której trzeba by cię później wykupić.

Gdzie zaczyna się liczyć abonament

Dwie rzeczy naprawdę potrzebują serwera i to właśnie one są płatne. Kod edytowalny prowadzi do krótkiego linku MakeQR; zmiana celu oznacza zmianę zapisu, który trzymamy. Strona menu, PDF albo strona z linkami to strona, którą wystawiamy my.

Wszystko inne zostaje bezpłatne: każdy typ statyczny, wszystkie kolory, loga, skaner w przeglądarce i generator partii. Dwa kody edytowalne są bezpłatne na stałe przy koncie z potwierdzonym adresem e-mail, a plany płatne zaczynają się od 7 € miesięcznie, gdy potrzebujesz więcej kodów albo pełnej historii skanowań.

Co ostatecznie znajduje się we wzorze

Dokładnie ten ciąg znaków, który daje twój typ, w standardzie, który każda kamera telefonu już rozumie. Wizytówka wygląda jak przykład poniżej: czytelny tekst, a nie odwołanie do zapisu w innym miejscu. Zeskanuj pobrany plik skanerem i zobaczysz te same znaki.

BEGIN:VCARD
VERSION:3.0
N:Bąk;Ida
TEL:+48 601 234 567
EMAIL:ida@bakdesign.pl
END:VCARD

Rozmiar zależy od odległości

Jedna zasada obejmuje większość przypadków: telefon musi być oddalony o około dziesięć szerokości kodu albo mniej. Dwa centymetry wystarczą na wizytówce trzymanej w dłoni, tabliczka na barze czytana z metra chce pięciu centymetrów, a plakat czytany przez całą salę trzydziestu. Zostaw spokojny margines około czterech modułów z każdej strony i nigdy nie kładź kodu na zdjęciu, zagięciu ani szwie. Papier matowy bije błyszczący pod lampą sufitową, a długi adres daje gęstszy wzór, który potrzebuje więcej miejsca.

Cztery sposoby, żeby zepsuć dobry kod

• Testowanie tylko jednym telefonem

  Telefon, którym zrobiono kod, to najmniej przydatny test. Pożycz starszego Androida i aplikację kamery, która nie jest twoja, przy świetle, w jakim kod naprawdę zawiśnie.

• Wysyłanie PNG do drukarni

  PNG o szerokości 300 pikseli rozciągnięty do szerokości plakatu zamienia ostre krawędzie modułów w szarą papkę, przed którą skanery się wahają. Wyślij SVG.

• Kodowanie celu, którego jeszcze nie ma

  Kod zrobiony na adres testowy albo na stronę, która później pojawi się pod inną ścieżką, skanuje się bezbłędnie w komunikat o błędzie. Sprawdź na telefonie, że adres się otwiera, zanim cokolwiek pójdzie do druku.

• Kolory marki, które dobrze wyglądają na ekranie

  Blade złoto na białym i ciemny wzór na ciemnym zdjęciu czytają się świetnie na monitorze i zawodzą w sklepie. Potraktuj ostrzeżenie o kontraście poważnie — to najczęstszy powód, dla którego wydrukowany kod nie działa.

Co najczęściej powstaje tutaj

• Kod do Wi-Fi dla gości na laminowanej karcie w apartamencie na wynajem.
• Kod na odwrocie wizytówki, który zapisuje kontakt w telefonie.
• Kod na liście przewozowym, który otwiera gotowo zaadresowany e-mail o zwrocie.
• Trzysta kodów na etykiety wygenerowanych z arkusza w jednej partii.